02 November 2022

De spooky verrassing… waarom heb ik hem zo genoemd? Deze heeft met mijzelf te maken. Al van kleins af aan ben ik heel bang aangelegd. Alles wat ik heb gezien wat mij bang maakte, blijft mij altijd bij in mijn hoofd. Ik was bang voor verschillende dingen en angst speelde helaas een grote rol in mijn leven.

Vaak voelde ik me ook schuldig als ik bang was, want waarom zou iemand die in een almachtige God gelooft, bang zijn. De twijfels van of ik wel een echte christen ben, komen dan van tijd tot tijd op. Het was een groot gevecht in mijn hoofd. Je zou denken dat bidden mij weer tot rust zou moeten brengen, maar tevergeefs. De angst en de gedachtes nemen te veel controle in mijn brein.

Mijn ouders hadden altijd gedacht dat het normaal was. Kinderen kunnen nu eenmaal bang zijn. Maar rond mijn 20e jaren begon ik het als een probleem te zien. Ik realiseerde dat de angst die ik heb het leven in de weg zat. Een simpel voorbeeld als tijdens de ochtend ritueel niet durven mijn gezicht te wassen onder de kraan. Ikwas dan bang als ik omhoog kwam dat er iemand achter me staat. Of dat iemand mij neersteekt als ik mijn gezicht aan het wassen ben. Het voelt op dat moment dan ook heel echt en heftig aan.

Zo ben ik begonnen met een traject van psycholoog en een lage dosis aan medicijnen om de over-reagerende prikkels in mijn brein te remmen en om aan een methode te werken mijn angsten onder ogen te zien en ermee om te leren gaan. Ook was ik tegelijkertijd met een voorganger van de kerk met een christelijke invalshoek bezig hoe met de angsten om te gaan.

Deze tijd was heel waardevol en heeft deels wel geholpen. Het hielp natuurlijk ook dat ik volledig geen enge dingen meer opzocht in wat ik keek in series en in films.

Maar wat heeft dit te maken met ‘papa is in de gevangenis’? Voordat mijn man naar de gevangenis moest, was ik best wel bezorgd over of ik wel zelf kon slapen. Of de angst de overhand zou nemen als ik straks alleen voor stond. Moest ik mijn broer vragen om bij ons te logeren?

En nu komt dus de verrassing, want tot mijn verbazing realiseerde ik me dat ik totaal geen een nacht wakker heb gelegen van angst. Dat ik elke avond door had geslapen; al dan niet wakker gemaakt voor een plasje van de kids of een nachtmerrie. Ik ben zo dankbaar dat ik echt vrede had. Ik geloof echt dat ik gedragen ben door de gebeden van mijn kerkfamilie. Ik had nooit gedacht dat ik dus al een maand geen last heb van angsten!

En als we toch over slaap hebben, wil ik nog iets delen over mijn jongste zoon. Hij heeft in de eerste jaar echt heel voorbeeldig volgens regels geslapen. Vanaf 19:00 lag iedereen op bed en sliepen alle kinderen door. Maar vanaf zijn eerste levensjaar tot drie weken geleden heeft hij niet meer doorgeslapen. Hij werd elke nacht wakker en wilde dan bij ons in bed liggen. Al hadden we wel eens de fut om hem weer terug te brengen naar zijn bed in de nacht, dan kwam hij na drie uurtjes slapen weer uit bed.

Het was natuurlijk een wonder geweest als ik kon zeggen dat hij doorsliep vanaf 3 oktober, maar dat kan ik helaas niet zeggen. De eerste week dat papa weg was, waren het juist hele onrustige nachten. Ze kregen nachtmerries of ze waren bang voor spinnen opeens of verdrietig om papa’s vertrek. Dus de eerste week was juist heel zwaar met erge slaap tekort. Maaaaaaar… nu ik terug denk, na de eerste week sliep iedereen door. En als ik goed nadenk, is mijn jongste zoontje dus niet meer uit zijn bed gekomen in de nacht. Dat ik al drie weken hele nachten heb geslapen. Echt! Dat was ook echt een mooie verrassing! We gaan nu 2e maand in. Laten we hopen dat de spooky nights verandert in constante sleepy nights.

Mijn laatste posts

• • •

• Help! Papa is in de gevangenis7 oktober 2022
  Is je man in de gevangenis. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Van begin tot eind heb ik zoveel nieuwe informatie geleerd, waarbij ik dacht: Had ik het maar geweten. Dus vandaar de website ter info voor mijn lotgenoten.

• • •